Redarowie (Retarowie) byli jednym z plemion Słowian Połabskich, którzy zamieszkiwali od VI w.n.e. tereny między dolną Odrą, a Łabą. Na południe od nich mieszkały plemiona serbsko-łużyckie. Słowianie Połabscy dzielili się na Wieletów (Lutyków) i Obodryców. W X w. Wieleci utworzyli tz. Związek Wielecki (Lucicki). W skład jego wchodziły następujące plemiona: Chyżanie, Dołężanie, Czrezpienianie oraz Redarowie, którzy odgrywali w tym związku rolę kierowniczą. Zorganizowali się zaś po to, aby móc skutecznie stawiać opór Niemcom i Polsce, gdyż oba te państwa dążyły do podporządkowania ich sobie. Zdarzało się jednak, że Wieleci wchodzili w sojusz z którymś z nich aby móc się skutecznie przeciwstawić drugiemu.

Centralnym ośrodkiem Związku Wielickiego był najważniejszy gród Redarów - Radogoszcz. Jak napisał niemiecki kronikarz Thietmar był to gród położony pośród puszczy i posiadający trzy bramy. Wewnątrz grodu miała znajdować się świątynia boga Swarożyca, która jak podaje stała na rogach zwierząt leśnych. W środku zaś umieszczone było purpurowe łoże i złoty posąg boga Swarożyca. Inny kronikarz Adam Bremeński nazwał ten gród Retrą, a boga - Radgastem.

Najważniejszą grupą społeczną Związku Wielickiego byli kapłani, zwani po słowiańsku żercami. Oni to decydowali o ważnych sprawach państwowych. Książe natomiast odgrywał mniejszą rolę.

Wieleci nie zdołali stworzyć własnego państwa, jak zrobili to położeni na wschód od nich Polanie z Mieszkiem, dlatego też słaby Związek Wielicki uległ wojowniczym sąsiadom w roku 1068. Radogoszcz została złupiona i spalona. Od tego czasu datuje się zmierzch Związku Lucickiego, który nie odzyskal już dawnej świetności i został wchłonięty przez Marchię Brandenburską