Legenda 13 PgDH "Welesowa Świta"

Dawno, dawno temu, gdy na niebie nie latały jeszcze mechaniczne ptaki, a po ziemi nie stąpały metalowe zwierzęta, żyło plemię słowiańskie Awagabunda. Plemię to zasłynęło z tego, iż przez stulecia żaden z jego członków nie złamał rad danego słowa. Plemię to, jak wiele innych mu podobnych czciło wielu bogów. Awagabundowie ponad wszystko uwielbiali wszelkiego rodzaju zwierzęta, dlatego z reguły najczęściej zajmowali się hodowlą bydła. Życie ich przebiegało spokojnie, aż do pewnego strasznego wydarzenia.....
Na wioskę napadło sąsiednie plemię Jawagnosi, ale na szczęście ich atak został odparty. Nie
stety ich szaman, korzystając z ciemnych mocy, pozrywał wszystkie liśćie z drzew i przysłonił nim słońce. Nastała ciemność. Żadne rośliny nie mogły rosnąć z powodu braku światła. Umilkły także wesołe śpiewy i tańce mieszkańców osady. Awagabundowie postanowili zwrócić się o pomoc do boga Welesa. Złożyli mu liczne ofiary i zaprzysięgli wierność.
Po 13 dniach nad osadą pojawił się ogromny smok, który po paru okrążeniach wylądował niedaleko wioski. Nagle przez niebo przeleciała błyskawica, a naszym oczom ukazała się blada poświata w ciemności wydająca się na najjaśniejszą z najjaśniejszych gwiazd. Z niej wynurzyła się zakapturzona postać. Przedstawiła się jako bóg Weles. Niestety nikt z nas nie mógł dostrzec twarzy naszego gościa. Owa tajemnicza postać zaproponowała nam pomoc w zamian za dusze ludzi zmarłych z naszej wioski, aby mogły dołączyć do jego pozaziemskiej świty. Jednakże, dla pewności, że dusza dotrze do świty każdy członek plemienia za życia miał jeszcze przejść pewien rytuał, który wykonać miałyby kapłanki Welewitki. Każdy kto chciał należeć do plemienia miał także wypowiedzieć przysięgę, iż nie odstąpi już od plemienia:
"Ruji, ruji ordaju samopata amora Welesa masaja dumaru, dumaru wampari !"
ada plemienia przystała na te warunki. W niedługim czasie Weles rozprawił się z owym szamanem, a my korzystamy z łask, jakimi nas obdarzył bóg Weles.
Na pamiątkę tego zdarzenia za nasz znak przyjęłyśmy słońce przysłonięte liściem, a plemię zmieniło miano na "Welesową Świtę"

Świta Welesa