Mury

On natchniony i młody był. Ich nie policzył by nikt. On im pieśnią dodawał sił, Śpiewał ,że blisko już świt. Świec tysiące palili mu, Znad głów unosił się dym Śpiewał , że czas by runął mur Oni śpiewali wraz z nim.	a  E  a a  E d  E  a E  a a  E  a a E d  E  a E  a
Wyrwij murom zęby krat. Zerwij kajdany połam bat, A mury runą, runą, runą, I pogrzebią stary świat.	E  a E  a d  a E  a
Wkrótce na pamięć znali pieśń I sama melodia bez słów , Niosła ze sobą staro wieść. Dreszcze na wskroś serc i głów. Śpiewali więc , klaskali w rytm. Jak wystrzał poklask ich brzmiał. I ciążył łańcuch , zwlekał świt , A on wciąż śpiewał i grał. Aż zobaczyli ilu ich , Poczuli siłę i czas. I z pieśnią , że już blisko świt , Szli ulicami miast. Zwalali pomniki i rwali bruk. "Ten z nami , ten przeciw nam" "Kto sam ten nasz największy wróg" A śpiewak także był sam. Patrzył na równy tłumów marsz. Milczał wsłuchany w kroków huk , A mury rosły , rosły , rosły. Łańcuch kołysał się u nóg.